خونده بودم، شنیده بودم که اگه ببخشی کسایی رو که آزارت دادن و از دستشون دلخوری به آرامش می رسی...اینکارو کردم و اون آرامش رو تجربه کردم ولی...بعضی از آدما انگار فقط برای این ساخته شدن که از دیگران استفاده کنند و ادما فقط برای اونا وسیله اند و این آدما اند که می تونند به کل داغونت کنند و ..

نمیدونم من زیاد بدبین شدم یا واقعا اینطوره ..تازگی روی هیچ کس نمی تونم به عنوان دوست حساب کنم ،شاید این از خصوصیات محیط اداریه که همه به چشم رقیب به همدیگه نگاه میکنن...خسته شدم از ته دل خسته ام از این همه دورویی،چیزی که اینجا کاملا عادیه ولی نمی تونه برای من عادی بشه..همه رو میشناسم ولی  همون لبخندهای فریبنده و گرم توی برخوردهای رودر رو، ذهنم رو از هرچی خیال بد پاک میکنه ،از همینه که دارم ضربه می خورم و موندم چکار کنم.............

/ 6 نظر / 12 بازدید
رونیک

من هم تو دانشگاه همین جوریم .... اصلا دوست خوب پیدا نکردم ... همه رو هم تا حدودی می شناسم و به هر کی می رسم کلی سلام گرم با هم داریم ........ اما هیچ کدومشون اون خصوصیاتی من از دوست م می خوام رو ندارن ... اما یک دوست از دوران دبیرستان دارم ... همون : خیلی وقت ها امتحان کردم و خیلی دوست خوبی هست و قبولش دارم ووو راضی هستم از داشتم فقط همین یک دوست خوب تا چند دوست ی که دوستشون نداشته باشم.

لیا

ولی من باز هم توصیه می کنم ببخش. اگه ببخشی و باز هم ازار ببینی گناه های نا خواسته قبلی هم توسط خداوند بخشوده می شه.

french4free

salam.az jame' tarin webe amuzeshe zabane faranse bazdid namaeed.ba tashakor

سوشیانا

همه جا همینه گاهی میبخشیو گاهی هم نمیشه بخشید اما ادم باید کاری کنه که خودش راحته گاهی با بخشیدن اروم میشی گاهی با نبخشیدن پس اگه بخشیدیو ناراحت بودی نبخش بعضی از ادمها لیاقت بخششو محبت ندارن